دست نوشته های یک احمد

نادر شاه افشار وقتی به سید هاشم نجفی که از عرفا و زهاد زمانش بود رسید پس از تمجید وتعریف گفت شما چه همت عالی و بزرگی دارید که دنیا را رها کردید...

سید در جواب نادر گفت: همت عالی از آن شماست که آخرت را رها کرده اید و الا رها کردن دنیا که همتی نمی خواهد 

نوشته شده توسط احمد خسروی در 18:14 |  لینک ثابت   • 

بشر و بشير پسران غالب اسدي روايت کرده‎اند که عصر روز عرفه در عرفات در خدمت امام حسين عليه السلام بوديم که آن حضرت با گروهي از خاندان و فرزندان و شيعيان خود از خيمه بيرون آمدند و با کمال تضرع و خشوع به دامنه کوه رحمت روي آوردند و در سمت چپ کوه ايستادند و به جانب کعبه روي گردانيدند و دست‎ها را مقابل صورت مبارک برداشتند و اين دعا را خواندند.
دعاي عرفه از مشهورترين دعاهاست كه شامل مضامين عارفانه‎اي چون شناخت پروردگار و تضرع به درگاه لايزال اوست. 
راويان گويند: در پايان دعا و ذکر يا رب، يا رب آن حضرت چنان حاضران را تحت تاثير قرار داده بود که از دعا کردن براي خودشان به آمين گفتن به دعاي امام حسين عليه السلام بسنده کردند و صداي گريه مردم صحراي عرفات را پر کرده بود تا اين که آفتاب غروب کرد و به سوي مشعر الحرام رفتند.

 

از مسیر نشانه هایت اگر بخواهم

بیایم

راه دور می شود.

کاری بگو بکنم

که تند و سریع مرا می رساند به تو

اصلا"چه طور می شود با نشانه هایی

که بودنشان ،هستی شان نیازمند

توست

به هستی تو استدلا ل می کنم ؟

الهی ترد دی فی الاثار

یوجب بعد العزار

فاجهنی علیک

بخدمه تو هلنی الیک

کیف یستدل علیک

بما هو فی وجوده مفتخرا الیک

کی نبوده ای

که برای اثبات بودنت .پی اثبات دلیل

بگردم ؟

کی دور بوه ای

که آثار ونشانه ها بخواهند مرا به تو

برسانند ؟

متی غبت

حتی تحتاج الی دلیل یدل علیک

متی بعدت

حتی تکون الاثار هی التی توصل

الیک

کور با چشمی که نمی بیندت

نمی بیند که همیشه در کنارش هستی

بدبخت بنده ای

که از عشقت بی نصیب ماند

عمیت عین لا تراک

 علیها رقیبا

خسرت ضعفه عبد

لم تعجل به من حبک نصیبا 

نوشته شده توسط احمد خسروی در 0:7 |  لینک ثابت   • 

سلام

اظهار لطف برخی از رفقا در قسمت نظرات و گاهی مواقع نظراتی را که می نویسند از اصل متن بهتر و قوی تر هست متن زیرا نویسنده وبلاگ ملاقات در ثانیه های مجازی نوشتن که دوست داشتم دوستان هم بخونن:

حضرت مولانا فرمود:
موسی و فرعون در هستی توست
بایداین دوخصم را در خویش جست..

انسان را دو جنبه است که:«فالهمها فجورها و تقواها»(شمس/۸)از دو جنبه خودخواه وحقیقت خواه؛ وانسان بین این قابلیت آزادشده است٬مولوی گفت:

رگ رگ است این آب شیرین آب شور

در خلایق می رود تا نفخ صور....

چون دوکشش که هر کدام هفتاد نوع کشش تحت پوشش دارندوامام راحل«ره» درکتاب خودجنود عقل وجهل به تفصیل از این معماپرده برداشته است.انسان در بین دو مجموعه وسیع از کشش های مساوی و مختلف الجهت معلق ودر حالت بی وزنی است.انسان میان اقیانوس جبر علت و معلول آزاد شده است.
اول هم«فجور»را فرمود وسپس «تقوی»،به این دلیل که آدم هافاجرند،مگر آنكه دليري ورزند و قهرمانانه از فجور عبور و سلوك كنندتا به«تقوی»برسند،توليد نور رنج آور و زحمت آفرين است و الا همه جا و همه چيزتاريك است.
اقتضاء فرعون منشی انسان براین است که هر آنچه را که می بیند٬می شنود و لمس می کندو...را«حقیقیت»بداند و همه چیزرا مغلوب خود بخواهد و اساسآ«لذت»رااصل اولی و آخری خود فرض کند٬اسيران كمند«حواس پنج گانه»ظاهري در حلقه فجورند ومجذوبان جذبه باطني و عقل در دايره تقوي ونور..
از حافظ بشنویم:
ساقیا جام دمادم ده که درسیر طریق
هرکه عاشق وش نیامد در نفاق افتاده بود
.....................................
(فجور یعنی سوراخ های قابل نفوذ روح و روان وشخصیت آدمی که می تواند خود حقیقت خواهش را به اضمحلال بکشاند)

نوشته شده توسط احمد خسروی در 10:3 |  لینک ثابت   • 

همه ما فرعون های هستیم بامصر های کوچک

نوشته شده توسط احمد خسروی در 12:32 |  لینک ثابت   • 

 سلام

در این قسمت مختارنامه شخصیتی محور بود به نام ابن حر ولی من اول تطبیق ندادم چرا که اولا شخصیتش در قالب یک اوباش و باچهره جوان نمایش داده بود که با توجه به جایگاه ابن حر و شخصیت او مطابقت نداشت به هر حال او یکی از کسانی هست که جز‌ء زیانکاران تاریخ بوده ، قبلا درکتاب آنان که جا مانده اند را جع به او مختصری نوشته بودم که خواندنش خالی از لطف نیست.

عبيدالله بن حر جعفي، از اشراف، شجاعان و شعراي معروف کوفه بود و در گروه پيروان عثمان قرار داشت. او پس از قتل عثمان، کوفه را به قصد شام ترک کرد و در کنار معاويه جاي گرفت و با سپاه او در جنگ صفين شرکت جست. وي پس از شهادت حضرت علي عليه‏السلام، به کوفه بازگشت.

ابن‏حر، در منزل بني‏مقاتل با کاروان امام حسين عليه‏السلام مواجه شد. حضرت نخست حجاج بن مسروق را به منظور همراهي و ياري، نزد او فرستاد؛ اما عبيدالله بن حر به فرستاده‏ي امام جواب رد داد و گفت:به خدا سوگند! از کوفه بيرون نيامدم جز آن که اکثر مردم، خود را براي جنگ مهيا مي‏کردند و براي من، کشته شدن حسين عليه‏السلام حتمي‏گرديد. من توانايي ياري او را ندارم و اصلا دوست ندارم که او مرا ببيند و نه من او را.
پس از بازگشت حاجيان از مکه، امام خود به همراه چند تن ازيارانش به نزد عبيدالله رفت و پس از سخنان آغازين، به وي چنين فرمود:
ابن حر! مردم شهرتان به من نامه نوشته‏اند که همه‏ي آنان به ياري من اتحاد نموده و پيمان بسته‏اند و از من درخواست کرده‏اند که به شهرشان بيايم؛ ولي واقع امر بر خلاف آن چيزي است که ادعا کرده‏اند. تو در دوران عمرت، گناهان زيادي مرتکب شده‏اي. آيا مي‏خواهي توبه کني تا گناهانت پاک گردد؟
ابن‏حر چون چگونگي آن را جوياشد، امام فرمود:
فرزند دختر پيامبر را ياري کن و در رکابش بجنگ.
ابن‏حر گفت: به خدا قسم! کسي که از تو پيروي کند، به سعادت ابدي نائل مي‏گردد؛ ولي من احتمال مي‏دهم که ياري‏ام به حال تو سودي نداشته باشد؛ زيرا در کوفه براي شما ياوري نيست. به خدا سوگندت مي‏دهم که از اين کار معافم‏ دار؛ زيرا نفس من به مرگ راضي نيست و من از مردن سخت گريزانم. اينک اسب معروف خود «ملحقه» را به حضورت تقديم مي‏دارم؛ اسبي که تاکنون هر دشمني را تعقيب کرده‏ام، به او رسيده‏ام و هيچ دشمني نيز نتوانسته است به من دست يابد. شمشير از من را نيز بگير؛ همانا آن را به کسي نزدم جز آن که مرگ را بر آن تشخيص چشانيده‏ام.
امام در برابر سخن نسنجيده و نابخردانه ابن‏حر چنين فرمود: حال که در راه ما از نثار جان دريغ مي‏ورزي، ما نيز به تو و به شمشير و اسب تو نياز نداريم، زيرا که من از گمراهان نيرو نمي‏گيرم. تو را نصيحت مي‏کنم همان‏گونه که تو مرا نصيحت نمودي؛ تا مي‏تواني خود را به جاي دور دستي برسان تا فرياد ما را نشنوي و کارزار ما را نبيني؛ فوالله لا يسمع و اعيتنا احد و لا ينصرنا الا اکبه الله في نار جهنم، به خدا سوگند! اگر صداي استغاثه‏ي ما به گوش کسي برسد و به ياريمان نشتابد، خداوند او را در آتش جهنم خواهد افکند..
گر چه عبيدالله بن حر، امام را در منزل بني‏مقاتل ترک کرد، اما حسرت و پشيماني ابدي بر باقي مانده‏ي عمرش سايه افکند و زندگي‏اش را قرين تأسف و ماتم ساخت و حتي در سروده‏هاي آهنگ ندامت و حسرت پديدار گشت؛
فيالک حسرة ما دمت حيا
تردد بين صدري والتراقي‏
حسين حين يطلب بذل نصري
علي اهل الضلالة و النفاق‏
و لو اني او اسيه بنفسي
لنلت کرامة يوم التلاق
آه از حسرتي که تا زنده‏ام در ميان سينه و گلويم در جريان است.
آن‏گاه امام حسين براي برانداختن اهل گمراهي و نفاق، از من ياري طلبيد.
اگر آن روز جانم را بري ياري‏اش مي‏نهادم، روز قيامت به کرامت و جايگاه والا دست مي‏يافتم.
ابن‏زياد او را به کاخ فرا خواند و ابن حر با هر تدبيري که بود توانست از دستش بگريزد. او سرانجام خود را به کربلا رسانيد و در مقابل قبر مطهر امام حسين عليه‏السلام ايستاده و قصيده‏ي معروف خود را - که بيش از چهارده بيت آن در دست نيست - سرود. بعضي از ابيات آن از اين قرار است:
فرمانده‏ي خيانتکار، فرزند خيانت پيشه به من مي‏گويد: چرا تو با آن شهيد، فرزند فاطمه جنگ نکردي؟
آري، پشيمانم که چرا او را ياري نکرده‏ام؛ بلي هر شخصي که (به موقع) توفيق نيابد، پشيمان خواهد گرديد.
من از اين که از حاميانش نبوده‏ام، حسرتي در خود احساس مي‏کنم که هرگز از من جدا نخواهد شد.
خدا روان کساني را که در نصرتش کمر همت بسته‏اند، از باران (رحمت خويش) همواره سيراب سازد.
حال که بر مزار و جايگاه آنان ايستاده‏ام، اشکم ريزان است و نزديک است جگرم پاره شود.
عبيدالله بن حر، پس از مرگ يزيد و فرار ابن‏زياد از شهر کوفه، با قيام مختار هم‏صدا شد و به همراه گروهي به مدائن رفت؛ ولي سپس درکنار مصعب بين زبير با مختار جنگيد. پس از مدتي مصعب به او مظنون شد و او را حبس کرد و مدتي بعد، با شفاعت گروهي از قبيله‏ي مذحج، وي را آزاد ساخت.ابن‏حر، پس از آزادي به عبدالملک مروان پيوست و چون به کوفه آمد، شهر را در دست کارگزاران ابن‏زبير ديد. او مورد تعقيب خصم قرار گرفت و با بدني مجروح بر کشتي سوار شد تا از فرات عبور کند. وي براي فرار از اسارت، خود را در آب انداخت و کشته شد. مورخان، مرگ او را درسال 68 قمري نوشته‏اند. گويند مصعب بن زبير بدن عبيدالله بن حر را بر دروازه‏ي کوفه آويخت.

نوشته شده توسط احمد خسروی در 11:13 |  لینک ثابت   •